วิวัฒนาการทอผ้าไหมไทย . วิวัฒนาการของการทอผ้าใน ประเทศไทย                 แม้ว่าเราจะไม่มีหลักฐาน ที่แน่ชัดมาใชอธิบายเรื่องจุดกำเนิดของการทอผ้าในประเทไทยก็ตาม  แต่ก็อาจจะกล่าวได้ว่า การทอผ้าเป็นงานศิลปหัตถกรรมที่เก่าแก่ที่สุดอย่างหนึ่งที่มนุษย์ในสมัย โบราณที่อาศัยอยู่ในดินแดนนี้รู้จัก ทำขึ้นตั้งแต่สมัยก่อนประวัติศาสตร์                 ภาพเขียนสีบนผนังถ้ำเช่น ที่  เขาปลาร้า จังหวัดอุทัยธานี อายุประมาณ ๒,๕๐๐ ปีมาแล้ว  มีรูปมนุษย์โบราณกับสัตว์ เลี้ยง  เช่น  ควาย  และสุนัข  แสดงว่ามนุษย์ยุคนั้น รู้จักเลี้ยงสัตว์แล้ว ลักษณะการแต่งกายของมนุษย์ยุคนั้นดูคล้ายกับจะเปลือยท่อนบน ส่วนท่อนล่างสันนิษฐานว่าจะ ใช้หนังสัตว์  หรือผ้า หยาบๆ ร้อยเชือกผูกไว้รอบๆ สะโพก บนศีรษะประดับด้วยขนนก                 จากภาชนะเครื่องปั้นดิน เผาโบราณที่พบ บริเวณถ้ำผี จังหวัดแม่ฮ่องสอน อายุประมาณ     ๗,๐๐๐-๘,๐๐๐ ปีมาแล้ว พบว่ามีการตกแต่งด้วยรอยเชือก และรอยตาข่ายทาบ ทำให้เราสันนิษฐาว่า  มนุษย์น่าจะรู้จักทำเชือกและ ตาข่ายก่อน โดยนำพืชที่มีใยมาฟั่นให้เป็นเชือก แล้วนำเชือกมาผูก หรือถักเป็นตาข่าย  จากการถักก็พัฒนาขึ้นมาเป็นการทอ ด้วยเทคนิคง่ายๆ แบบการจักสานคือนำเชือกมาผูกกับไม้หรือยึดไว้ให้ด้ายเส้นยืนแล้วนำเลือกอีก เส้นหนึ่งมาพุ่งขัดกับด้ายเส้นยืน เกิดเป็นผืนผ้าหยาบๆ ขึ้น  เหมือนการขัดกระดาษหรือการจักสาน เกิดเป็นผ้ากระสอบ   แบบหยาบๆ                 เราพบหลักฐานที่สำคัญทาง โบราณคดีที่บริเวณบ้านเชียง จังหวัดอุดรธานี เช่น พบกำไล สำริด ซึ่งมีสนิม และมีเศษผ้าติดอยู่กับคราบสนิม นั้น  นักวิทยาศาสตร์ อธิบายว่า  สนิมเป็นตัวกัด  กร่อนโลหะซึ่งเป็นอนินทรียวัตถุ  แต่กลับเป็นตัวอนุรักษ์ผ้าซึ่งเป็นอินทรียวัตถุไว้ไม่ให้ เสื่อมสลายไปตามกาลเวลา  ที่แหล่งบ้านเชียงนี้  เรายังพบ  แวดินเผาซึ่งเป็น อุปกรณ์การปั่นด้ายแบบง่ายๆ  และพบลูกกลิ้งแกะลาย สำหรับใช้ทำลวดลายบน    ผ้าเป็นจำนวนมาก จึงทำให้พอจะสันนิษฐานได้ว่า มนุษย์อาศัยอยู่ในบริเวณบ้านเชียงเมื่อ ๒,๐๐๐-๔,๐๐๐ ปีมาแล้ว  รู้จัก การปั่นด้าย  ทอผ้า  ย้อมสี และพิมพ์ลวดลายลงบนผ้าอีกด้วย